Integratie

 

 

Het België dat we creëerde moet doorgaan met het bevorderen van de integratie van degenen die ze verwelkomt.

 

In 1996 emigreerden we naar België en verhuisden we naar Etterbeek.

 

Van zodra we aankwamen deden we een asielaanvraag en na 6 maanden werden we afgewezen. Met als gevolg dat we plots geen vluchtelingenstatus meer hadden, maar illegaal waren.

 

Ik was slechts 8 jaar en ik begreep niet alles, maar ik voelde aan dat ons leven net was omgeslagen.

 

Clandestien zijn hield in dat we geen toegang hadden tot gezondheidszorg, geen toegang hadden tot voedselhulp, en we konden geen contract voor water, elektriciteit of gas afsluiten.

 

Later hebben we via mond-aan-mondreclame een dame ontmoet, zuster Jeannine Solé.

 

Deze dame heeft ons geholpen bij onze integratie en bijgestaan in mijn academisch succes. Ze was het toonbeeld van het gastvrije België dat iedereen accepteerde. Door de jaren heen werd ze een lid van onze familie. Ze was net zo bezorgd als ons over het vinden van werk om te overleven. En ze was een grootmoeder die ons verwende met geschenken tijdens feesten als Sinterklaas en Kerstmis.

 

Door het brengen van mijn persoonlijk verhaal wil ik niet voor immigratie pleiten, want ik ben me ervan bewust dat we niet iedereen kunnen verwelkomen. Maar laten we niet vergeten dat sommige Belgen vandaag de immigranten van gisteren zijn. Net als ik en mijn familie.

  

Daarom wil ik campagne voeren voor onze gemeente om projecten te promoten die integratie bevorderen.